شعری از هوشنگ ابتهاج(سایه)

شعری از هوشنگ ابتهاج(سایه)

نویسنده : حسین مجدی نسب فرزند محمد علی   زمان و تاریخ انتشار : ۲۰ فروردین ۱۳۹۴   

hushang-ebtehaj1

چند این شب و خاموشی ؟ وقت است که برخیزم
وین آتش خندان را با صبح برانگیزم

گر سوختنم باید افروختنم باید
ای عشق یزن در من کز شعله نپرهیزم

صد دشت شقایق چشم در خون دلم دارد
تا خود به کجا آخر با خک در آمیزم

چون کوه نشستم من با تاب و تب پنهان
صد زلزله برخیزد آنگاه که برخیزم

برخیزم و بگشایم بند از دل پر آتش
وین سیل گدازان را از سینه فرو ریزم

چون گریه گلو گیرد از ابر فرو بارم
چون خشم رخ افزود در صاعقه آویزم

ای سایه ! سحر خیزان دلواپس خورشیدند
زندان شب یلدا بگشایم و بگریزم

هوشنگ ابتهاج

برچسب ها :   

  

این مطلب یک دیدگاه دارد

زیبا بود مرسی از نویسنده



ارسال دیدگاه

نظر شما :